English    Türkçe    فارسی   

6
2299-2323

  • خود نه من می‌مانم و نه آن هنر  ** تن چو مرداری فتاده بی‌خبر 
  • Neither do I myself remain nor that merit (of mine): my body lies unconscious like a carcase.
  • تا سحر جمله شب آن شاه علی  ** خود همی‌گوید الستی و بلی  2300
  • The whole night until dawn that exalted King is Himself uttering an ‘Alast’ (‘Am not I...?’) and (answering) ‘Yea.’
  • کو بلی‌گو جمله را سیلاب برد  ** یا نهنگی خورد کل را کرد و مرد 
  • Where is any one to say ‘Yea’? The flood (of slumber) h swept them all away, or a leviathan has swallowed them all piecemeal.
  • صبح‌دم چون تیغ گوهردار خود  ** از نیام ظلمت شب بر کند 
  • At morning tide, when He draws His sheeny sword from the scabbard of the darkness of night,
  • آفتاب شرق شب را طی کند  ** از نهنگ آن خورده‌ها را قی کند 
  • And the orient sun rolls up (makes an end of) night, this leviathan spews out all that it swallowed,
  • رسته چون یونس ز معده‌ی آن نهنگ  ** منتشر گردیم اندر بو و رنگ 
  • And we, delivered like Jonah from the belly of that leviathan, are dispersed into (the world of) scent and colour.
  • خلق چون یونس مسبح آمدند  ** کاندر آن ظلمات پر راحت شدند  2305
  • Like Jonah, the people give praise (to God), because they were restful in that darkness.
  • هر یکی گوید به هنگام سحر  ** چون ز بطن حوت شب آید به در 
  • At the hour of dawn each one says, when he comes forth from the belly of the (great) Fish, Night,
  • کای کریمی که در آن لیل وحش  ** گنج رحمت بنهی و چندین چشش 
  •  ‘O Gracious One who dost deposit in lonesome (fearful) Night the treasure of Mercy and all these delicious experiences!
  • چشم تیز و گوش تازه تن سبک  ** از شب هم‌چون نهنگ ذوالحبک 
  • By means of Night, which resembles the scaly leviathan, the eve (is made) keen, the ear fresh, and the body nimble.
  • از مقامات وحش‌رو زین سپس  ** هیچ نگریزیم ما با چون تو کس 
  • Henceforth, with One like Thee (beside us), we will never flee from positions of fearful aspect.
  • موسی آن را نار دید و نور بود  ** زنگیی دیدیم شب را حور بود  2310
  • Moses deemed that (which he saw) to be fire, but it was (really) light: we regarded Night as a (hideous) negro, but it was (really) a houri.
  • بعد ازین ما دیده خواهیم از تو بس  ** تا نپوشد بحر را خاشاک و خس 
  • After this, we beg of Thee (only) the eye (that sees truly), in order that sticks and straws may not conceal the Sea (from us).’
  • ساحران را چشم چون رست از عمی  ** کف‌زنان بودند بی‌این دست و پا 
  • When the eyes of (Pharaoh’s) magicians were delivered from blindness, they were clapping their hands (joyfully), (though) deprived of these (bodily) hands and feet.
  • چشم‌بند خلق جز اسباب نیست  ** هر که لرزد بر سبب ز اصحاب نیست 
  • What bandages the people’s eyes is nothing but means (secondary causes): whoever trembles (in anxiety) for (the loss of) means is not one of the Comrades.
  • لیک حق اصحابنا اصحاب را  ** در گشاد و برد تا صدر سرا 
  • But, O my comrades, God has opened the door to the Comrades and led them to the high-seat in the palace.
  • با کفش نامستحق و مستحق  ** معتقان رحمت‌اند از بند رق  2315
  • Through His hand the unworthy and the worthy are freed by Mercy from the bonds of servitude.
  • در عدم ما مستحقان کی بدیم  ** که برین جان و برین دانش زدیم 
  • During (our) non-existence how were we worthy to attain to this spirituality and knowledge?
  • ای بکرده یار هر اغیار را  ** وی بداده خلعت گل خار را 
  • O Thou who hast made every stranger (Thy) friend, and O Thou who hast given the rose as a robe of honour to the thorn,
  • خاک ما را ثانیا پالیز کن  ** هیچ نی را بار دیگر چیز کن 
  • Sift our dust a second time, make (our) nothing to be some thing once more!
  • این دعا تو امر کردی ز ابتدا  ** ورنه خاکی را چه زهره‌ی این بدی 
  • Thou didst command this invocation (of Thee) from the beginning; else how should a creature of dust have dared (to do) this?
  • چون دعامان امر کردی ای عجاب  ** این دعای خویش را کن مستجاب  2320
  • Since—oh, wonder !—Thou didst command us to invoke Thee, cause this invocation of Thee to be answered favourably.
  • شب شکسته کشتی فهم و حواس  ** نه امیدی مانده نه خوف و نه یاس 
  • Night has wrecked the ship of (my) understanding and senses: no hope is left, nor fear nor despair.
  • برده در دریای رحمت ایزدم  ** تا ز چه فن پر کند بفرستدم 
  • God has borne me into the sea of Mercy: (I know not) with what specialty He will fill me and send me (back to the world).
  • آن یکی را کرده پر نور جلال  ** وآن دگر را کرده پر وهم و خیال 
  • He fills one with the light of Majesty, while He fills another with (vain) imagination and fancy.