English    Türkçe    فارسی   

6
4788-4812

  • O wicked fleshly soul with thy chill breath, thou hast acted disloyally to the King who answers every call for help.
  • کردی ای نفس بد بارد نفس  ** بی‌حفاظی با شه فریادرس 
  • In thy greed for a grain of wheat thou hast chosen (to enter) the trap, and every grain of its wheat has become a scorpion to (sting) thee.
  • دام بگزیدی ز حرص گندمی  ** بر تو شد هر گندم او کزدمی 
  • The vain fancy of egoism came into thy head: (now) behold a shackle weighing fifty mann on thy foot!” 4790
  • در سرت آمد هوای ما و من  ** قید بین بر پای خود پنجاه من 
  • In this fashion was he mourning for his soul, saying, “Why did I become the antagonist of my sovereign?”
  • نوحه می‌کرد این نمط بر جان خویش  ** که چرا گشتم ضد سلطان خویش 
  • (Then) he came to himself and asked pardon of God, and with his repentance he combined something else.
  • آمد او با خویش و استغفار کرد  ** با انابت چیز دیگر یار کرد 
  • The pain that arises from dread of losing one's faith—take pity (on him who is thus afflicted), for that is the irremediable pain.
  • درد کان از وحشت ایمان بود  ** رحم کن کان درد بی‌درمان بود 
  • May no human being have a perfect (new and spotless) raiment! As soon as he is delivered from enduring (poverty) he at once seeks the seat of honour.
  • مر بشر را خود مبا جامه‌ی درست  ** چون رهید از صبر در حین صدر جست 
  • May no human being possess a fist and nails! (for) then he never thinks of devotion and righteousness. 4795
  • مر بشر را پنجه و ناخن مباد  ** که نه دین اندیشد آنگه نه سداد 
  • ’Tis best for a man to be killed (mortified) in tribulation: the carnal soul is an ingrate and one that has gone astray.
  • آدمی اندر بلا کشته بهست  ** نفس کافر نعمتست و گمرهست 
  • How God addressed Azrael, saying, “Of all these creatures whose souls thou hast seized, whom didst thou pity most?” and the answer given by Azrael to the Lord.
  • خطاب حق تعالی به عزرائیل علیه‌السلام کی ترا رحم بر کی بیشتر آمد ازین خلایق کی جانشان قبض کردی و جواب دادن عزرائیل حضرت را 
  • God was saying to Azrael, “O marshal, whom of all the miserable ones didst thou pity (most)?”
  • حق به عزرائیل می‌گفت ای نقیب  ** بر کی رحم آمد ترا از هر کیب 
  • He replied, “My heart burns with grief for them all, but I am afraid to neglect the (Divine) command,
  • گفت بر جمله دلم سوزد به درد  ** لیک ترسم امر را اهمال کرد 
  • So that I should say, ‘Would that God might sacrifice me in exchange for the (generous) youth!’”
  • تا بگویم کاشکی یزدان مرا  ** در عوض قربان کند بهر فتی 
  • God asked, “For whom didst thou feel the greatest pity? On account of whom was thy heart most filled with flame and grilled?” 4800
  • گفت بر کی بیشتر رحم آمدت  ** از کی دل پر سوز و بریان‌تر شدت 
  • “One day,” said he, “by (Thy) command I wrecked a ship on the fierce waves, so that it went to pieces.
  • گفت روزی کشتیی بر موج تیز  ** من شکستم ز امر تا شد ریز ریز 
  • Then Thou bad’st me take the souls of them all, except one woman and one child belonging to that company.
  • پس بگفتی قبض کن جان همه  ** جز زنی و غیر طفلی زان رمه 
  • The twain were left on a plank, and the plank was being driven on by the waves.
  • هر دو بر یک تخته‌ای در ماندند  ** تخته را آن موج‌ها می‌راندند 
  • Then Thou saidst, ‘Take the mother's soul and leave the child alone in obedience to the command Be!’
  • باز گفتی جان مادر قبض کن  ** طفل را بگذار تنها ز امر کن 
  • When I parted the child from its mother, Thou thyself knowest how bitter ’twas to me. 4805
  • چون ز مادر بسکلیدم طفل را  ** خود تو می‌دانی چه تلخ آمد مرا 
  • Often have I seen sighs (heaved) in great mournings, (but) the bitter grief of that child has never gone from my recollection.”
  • بس بدیدم دود ماتم‌های زفت  ** تلخی آن طفل از فکرم نرفت 
  • God said, “Of My grace I bade the waves cast that child into a forest—
  • گفت حق آن طفل را از فضل خویش  ** موج را گفتم فکن در بیشه‌ایش 
  • A forest abounding in lilies and sweet basils and roses, full of trees laden with fruit good to eat,
  • بیشه‌ای پر سوسن و ریحان و گل  ** پر درخت میوه‌دار خوش‌اکل 
  • And fountains of sweet limpid water. I fostered the child with a hundred endearments.
  • چشمه‌های آب شیرین زلال  ** پروریدم طفل را با صد دلال 
  • Myriads of melodious singing-birds poured forth a hundred songs in that garden. 4810
  • صد هزاران مرغ مطرب خوش‌صدا  ** اندر آن روضه فکنده صد نوا 
  • I made for him a couch of wild-rose leaves; I made him secure from the shock of afflictions.
  • پسترش کردم ز برگ نسترن  ** کرده او را آمن از صدمه‌ی فتن 
  • I told the sun not to scorch him; I told the wind to blow on him gently;
  • گفته من خورشید را کو را مگز  ** باد را گفته برو آهسته وز