English    Türkçe    فارسی   

1
1783-1792

  • Do (me) right, O glory of the righteous, O Thou who art the dais, and I the threshold of Thy door!
  • راستی کن ای تو فخر راستان ** ای تو صدر و من درت را آستان‌‌
  • Where are threshold and dais in reality? In the quarter where our Beloved is, where are “we” and “I”?
  • آستان و صدر در معنی کجاست ** ما و من کو آن طرف کان یار ماست‌‌
  • O Thou whose soul is free from “we” and “I,” O Thou who art the subtle essence of the spirit in man and woman, 1785
  • ای رهیده جان تو از ما و من ** ای لطیفه‌‌ی روح اندر مرد و زن‌‌
  • When man and woman become one, Thou art that One; when the units are wiped out, lo, Thou art that (Unity).
  • مرد و زن چون یک شود آن یک تویی ** چون که یک جا محو شد آنک تویی‌‌
  • Thou didst contrive this “I” and “we” in order that Thou mightst play the game of worship with Thyself,
  • این من و ما بهر آن بر ساختی ** تا تو با خود نرد خدمت باختی‌‌
  • That all “I's” and “thou's” should become one soul and at last should be submerged in the Beloved.
  • تا من و توها همه یک جان شوند ** عاقبت مستغرق جانان شوند
  • All this is (true), and do Thou come, O Giver of the command, O Thou who transcendest “Come” and (all) speech!
  • این همه هست و بیا ای امر کن ** ای منزه از بیان و از سخن‌‌
  • The body can see Thee (only) in bodily fashion: it fancies (pictures to itself) Thy sadness or laughter. 1790
  • جسم جسمانه تواند دیدنت ** در خیال آرد غم و خندیدنت‌‌
  • Do not say that the heart that is bound (conditioned) by (such bodily attributes as) sadness and laughter is worthy of seeing Thee (as Thou really art).
  • دل که او بسته‌‌ی غم و خندیدن است ** تو مگو کاو لایق آن دیدن است‌‌
  • He who is bound by sadness and laughter is living by means of these two borrowed (transient and unreal) things.
  • آن که او بسته‌‌ی غم و خنده بود ** او بدین دو عاریت زنده بود