English    Türkçe    فارسی   

6
2296-2305

  • (It behoves me) to go (betake myself) once more to the patched frock (of the dervish): even in making (my) invocation (to God) I was devoid of merit.
  • بر سر خرقه شدن بار دگر  ** در دعا کردن بدم هم بی‌هنر 
  • How have I any independent merit or personality or heart? All these are the reflexion of Thee, and Thou Thyself art (all).
  • کو هنر کو من کجا دل مستوی  ** این همه عکس توست و خود توی 
  • Every night in sleep my forethought and knowledge become: like a ship overwhelmed by the water (of the sea).
  • هر شبی تدبیر و فرهنگم به خواب  ** هم‌چو کشتی غرقه می‌گردد ز آب 
  • Neither do I myself remain nor that merit (of mine): my body lies unconscious like a carcase.
  • خود نه من می‌مانم و نه آن هنر  ** تن چو مرداری فتاده بی‌خبر 
  • The whole night until dawn that exalted King is Himself uttering an ‘Alast’ (‘Am not I...?’) and (answering) ‘Yea.’ 2300
  • تا سحر جمله شب آن شاه علی  ** خود همی‌گوید الستی و بلی 
  • Where is anyone to say’ Yea’? The flood of (slumber) has swept them all away, or a leviathan has swallowed them all piecemeal.
  • کو بلی‌گو جمله را سیلاب برد  ** یا نهنگی خورد کل را کرد و مرد 
  • At morning tide, when He draws His sheeny sword from the scabbard of the darkness of night,
  • صبح‌دم چون تیغ گوهردار خود  ** از نیام ظلمت شب بر کند 
  • And the orient sun rolls up (makes an end of) night, this leviathan spews out all that it swallowed,
  • آفتاب شرق شب را طی کند  ** از نهنگ آن خورده‌ها را قی کند 
  • And we, delivered like Jonah from the belly of that leviathan, are dispersed into (the world of) scent and colour.
  • رسته چون یونس ز معده‌ی آن نهنگ  ** منتشر گردیم اندر بو و رنگ 
  • Like Jonah, the people give praise (to God), because they were restful in that darkness. 2305
  • خلق چون یونس مسبح آمدند  ** کاندر آن ظلمات پر راحت شدند